Postać progresywna lub ciężki udar, w wyniku którego świadomość pacjenta pojawia się po trzech lub więcej dniach. W tym przypadku przebiegowi choroby towarzyszą dodatkowe objawy, drugi udar jest możliwy, aw 70% przypadków od razu występuje całkowite lub częściowe porażenie po udarze. Nagły początek udaru może być śmiertelny. Wymioty. Bóle głowy (opisywany przez chorych jako najsilniejszy jakiego doznali) Zaburzenia mowy. Utrata przytomności. Objawy wylewu u starszej osoby występują nagle, jednakże stosunkowo często pojawiają się tzw. symptomy zapowiadające. Wylew krwi do mózgu u seniorów zwiastują silne bóle głowy, nudności oraz wymioty. Chociaż zmiany są normalne, należy dbać o psa i leczyć go wcześniej, aby zapobiec niepotrzebnemu bólowi i uniknąć dalszego pogorszenia. Większość objawów u starego psa, które obejmują artretyzm i dysplazję stawu biodrowego, można leczyć. Właściwe techniki pozwolą Ci wesprzeć mobilność twojego psa w miarę starzenia się. Część 1 Rozpoznanie udaru u psa ; Część 2 Uzyskaj pomoc medyczną ; W tym artykule: Rozpoznanie wypadku mózgowo-naczyniowego u psa Uzyskiwanie opieki medycznej Odniesienia. Widzenie psa cierpiącego na jakąkolwiek chorobę lub dyskomfort może być bardzo uciążliwe dla właściciela domu. spryskać sierść i skórę zwierzęcia letnią lub chłonną wodą, zastosować wentylator, aby zmaksymalizować utratę ciepła. zwilżyć obszar wokół zwierzęcia. Udar cieplny u kota, czyli rozpoznawanie, objawy przegrzania oraz pierwsza pomoc. Nigdy nie używaj jednak lodowatej wody, czy lodu, gdyż może to pogorszyć stan Twojego pupila. Zapalenie uszu u psa, choć jest częstą przypadłością, ma całkiem dobre rokowania. Dużą role w jego zapobieganiu ma właściciel i jego zaangażowane w dbanie o uszy naszych czworonogów. Dlatego tak ważne jest by porozmawiać z lekarzem weterynarii o profilaktyce dobranej do potrzeb naszego psa. Źródła: . Wśród wielu zagrożeń zdrowotnych to właśnie udar u psa postępuje bardzo szybko i może znacznie uszkodzić organizm. Sprawdź, jakie objawy daje udar cieplny, a także, jak można mu zapobiegać. Psy wręcz uwielbiają wygrzewać się w słońcu i spędzać możliwie jak najwięcej czasu na zewnątrz. W końcu ruch i słońce to zdrowie, prawda? Niestety, nie jest to takie proste, bo nadmiar słońca i zbyt wysoka temperatura prowadzą do przegrzania psa, a w konsekwencji mogą wywołać nawet udar słoneczny u psa. Szczególnie niebezpieczny jest przegrzewanie zwierząt w podeszłym wieku, z nadwagą czy brachycefaliczną czaszką. Należy pamiętać, że każdego czworonoga należy chronić przed przegrzaniem, bo udar u psa może wystąpić w każdym wieku. Jak rozpoznać udar u psa? Pierwsza pomoc – jak jej udzielić i co zrobić potem? Sprawdź! Czy pies może dostać udaru? Jeśli zastanawiałeś się kiedykolwiek, czy pies może dostać udaru – tak, jak najbardziej. Udar cieplny u psa zdarza się znacznie częściej niż udar znany ludziom, czyli wylew krwi do mózgu. Jest on efektem stałej ekspozycji na wysoką temperaturę przy jednocześnie zachowanej wysokiej wilgotności powietrza. W efekcie organizm psa szybko osiąga poziom około 41-42 stopni, a że zwierzę nie jest w stanie się schłodzić, powstaje reakcja podobna do zapalnej. Jednocześnie w organizmie zwierzęcia brakuje tlenu, co również jest efektem nieodpowiedniej wymiany powietrza. Udar u psa – objawy Na początku warto zaznaczyć, że pies nie dostaje zwykle udaru od razu. Najpierw się przegrzewa, co widać po jego zachowaniu. Wówczas występują takie objawy jak: gwałtowne i nadmierne ziajanie, nieregularny i płytki oddech, szybki puls, próby ułożenia się w sposób, który chłodzi ciało. Te objawy powinny sprawić, że zareagujesz i przeniesiesz psa do miejsca, które będzie dla niego bardziej komfortowe. Jeśli jednak tego nie zrobisz, wystąpią kolejne reakcje zapowiadające udar u psa. Objawy wówczas są bardziej wyraźne: ślinotok, sucha skóra warg oraz wyraźny ciemnoczerwony kolor dziąseł i języka, drgawki ciała, osłabienie organizmu. Na te oznaki już trudno nie zareagować – zazwyczaj mówią o tym, że zaczyna się udar u psa. Objawy, które wymagają natychmiastowej reakcji oraz wizyty u lekarza weterynarii w ciągu kilku minut, to: wzrost temperatury ciała nawet do 42 stopni, wymioty oraz biegunka, utrata przytomności. Pamiętaj, że udar u psa często rozwija się bardzo szybko. Zależy to w dużej mierze od samego czworonoga, jego rasy i predyspozycji spowodowanych na przykład budową ciała. Zachowanie psa po udarze różni się znacznie od standardowego, dlatego objawów tej dolegliwości raczej nie sposób pominąć. Udar cieplny u psa – jakie mogą być tego przyczyny? Wiesz już, czy pies może dostać udaru – jakie jednak są tego przyczyny? Sprawdź, aby wiedzieć, na co szczególnie zwrócić uwagę. Predyspozycje związane z rasą i wiekiem Niektóre psy bardziej niż inne narażone są na udar. U psa predyspozycje do szybszego przegrzewania występują wraz ze skróconą kufą. Z tego powodu wszystkie rasy brachycefaliczne – buldożki, ale i boksery czy nawet shih tzu – mogą mieć problem z odpowiednim chłodzeniem organizmu przez dyszenie. Możesz założyć, że jeśli Twój pies chrapie albo wydaje chrapliwe dźwięki przy oddychaniu, to prawdopodobnie jest bardziej narażony na udar. Udar słoneczny u psa częściej występuje u czworonogów w podeszłym wieku oraz u szczeniąt. Związane jest to z zaburzeniami termoregulacji ciała. U szczeniąt nie jest ona jeszcze udoskonalona, przez co pies nie czuje też wewnętrznej potrzeby odpoczynku, gdy zaczyna się przegrzanie. Z kolei u psów starszych termoregulacja nie jest już na tak dobrym poziomie. Zwierzę może zacząć się chłodzić z opóźnieniem, co powoduje udar u psa. Zamknięcie w samochodzie Udar słoneczny u psa, zgodnie z nazwą, zdarza się przede wszystkim podczas ekspozycji na bezpośrednie słońce, ale nie tylko. Bardzo często jest on efektem zamknięcia w miejscu, które ma słabą wentylację. Z tego powodu udar u psa bardzo często jest konsekwencją zamknięcia w samochodzie wystawionym na wysoką temperaturę. Zamknięte okna sprawiają, że wewnątrz gromadzi się wilgotne powietrze o bardzo wysokiej temperaturze i małej zawartości tlenu. To bardzo szybko może doprowadzić do tego, że rozwinie się udar cieplny u psa. Zbyt ciasny kaganiec Kolejną sytuację, w której może wystąpić przegrzanie u psa, a w konsekwencji – również udar – to założenie czworonogowi zbyt wąskiego kagańca. Pies chłodzi się przede wszystkim poprzez dyszenie, czyli ziajanie. Ma wówczas szeroko otwarty pysk i wyciągnięty język. W momencie, gdy kufa psa jest zaciśnięta przez wąski kaganiec, pies nie może chłodzić wnętrza organizmu w tak efektywny sposób, jak tego potrzebuje. Z tego powodu bardzo szybko postępuje najpierw przegrzanie u psa, a potem – udar. Sprawdź również: Jaki kaganiec dla psa wybrać? Podpowiadamy, czym kierować się przy wyborze Udar u psa – pierwsza pomoc Co robić, gdy widzisz pierwsze objawy przegrzewania się psa? Przede wszystkim przenieś go w miejsce, które jest zacienione oraz stosunkowo chłodne. Świetnie sprawdzi się ułożenie czworonoga na chłodnej podłodze, na przykład z płytek ceramicznych. Oczyść wnętrze pyska psa z nadmiaru śliny, a także wymiocin, jeśli wystąpiły wymioty. Wyjmij język na wierzch, aby zwierzę się nie zadławiło. Nie podawaj wody ani jedzenia. Schłodź głowę i pachwiny swojego psa ręcznikiem zamoczonym w letniej wodzie. Nie wrzucaj psa do zimnej wody – spowoduje to szok termiczny! Nie nakrywaj go też mokrym ręcznikiem, bo jedynie pogorszysz sytuację. Gdy zauważysz udar u psa, pierwsza pomoc to tylko część działania. Niezbędna jest wizyta u lekarza weterynarii. Tylko specjalista może ocenić stan psa, obniżyć w bezpieczny sposób temperaturę jego ciała, podać płyny i wykonać wszelkie inne działania. Nieleczony udar kończy się nawet zmianami neurologicznymi, uszkodzeniem układu krwionośnego i oddechowego oraz śmiercią czworonoga. Po udarze konieczne jest szczególne dbanie o jego zdrowie. U niektórych psów pojawiają się objawy uogólnionego lęku. W takiej sytuacji warto je redukować, podając takie preparaty jak VetExpert Calm & Relax 30 kapsułek. Z kolei, dla wzmocnienia odporności, zwłaszcza u zwierząt, które były w bardzo poważnym stanie, przyda się Vetfood Immunactiv Balance 120 kapsułek – będzie on pomocny przy ogólnym osłabieniu organizmu. Udar słoneczny u psa – profilaktyka Udar u psa jest dolegliwością, która może doprowadzić do śmierci. Sprawdź, jak mu zapobiegać. Unikaj spacerów w wysokich temperaturach Psy w odróżnieniu od ludzi nie mają takiej zdolności pocenia się. Oddają ciepło przez pocenie się łap oraz intensywne ziajanie. Dlatego w zbyt gorące, słoneczne dni nie zmuszaj psa do spacerów czy innej aktywności. Na spacer zabieraj ze sobą wodę i szukaj miejsc zacienionych. Nigdy nie zostawiaj czworonoga w zamkniętych, ciasnych i niewentylowanych pomieszczeniach, a szczególnie w samochodzie na parkingu. Pamiętaj też, że rasy o krótkich kufach jak pekińczyk czy buldog, wymagają szczególnej ochrony przed przegrzaniem. Zapewnij psu stały dostęp do wody. Zadbaj o bezpieczny transport psa samochodem Udar u psa często występuje w efekcie jazdy samochodem. Z tego powodu w upalne dni zaplanuj jazdę wczesnym rankiem albo wieczorem i w nocy, kiedy temperatura jest znacznie niższa. Transportuj psa dobrze wentylowanym transporterem, dostosowanym do tego celu. Jednocześnie, zadbaj o to, aby temperatura w pojeździe nie przekraczała 19-20 stopni. Jeśli słońce grzeje w tylną szybę – zamontuj zawczasu odpowiednie osłony. Rób często postoje, na których pies załatwi swoje potrzeby oraz napije się wody. Przeczytaj także: Podróżowanie z psem – praktyczny poradnik od Apetete Wybierz odpowiedni kaganiec Jeśli Twój pies potrzebuje kagańca – wybierz model fizjologiczny. Nigdy nie pozwalaj psu biegać w za ciasnym kagańcu, nie zabieraj go też w nim na spacer. Wszystkie kagańce materiałowe, które ściskają kufę, nadają się wyłącznie do zakładania podczas zabiegów weterynaryjnych. Kaganiec powinien być na tyle duży, aby pies w nim wygodnie ziajał. Wiesz już, jak wygląda zachowanie psa po udarze i jak duże zagrożenie stanowi ta dolegliwość. Pamiętaj, aby odpowiednio chronić psa przed przegrzaniem – profilaktyka jest tutaj kluczowa. Zapamiętaj objawy udaru u psa i bądź czujny w stosunku do swojego czworonoga w największe upały. Sprawdź też produkty, które znajdziesz w sklepie – będą one pomocne w przywróceniu psa po udarze do dobrej kondycji. Jest kilka rodzajów wirusa, atakujących przewód pokarmowy psa. Wszystkie maja podobne objawy: biegunka (mogą być ślady krwi), cuchnące wymioty żółtawą pianą, odwodnienie, duże osłabienie, zupełny brak apatytu, osowiałość, apatia. Tylko szybka reakcja -wizyta u weterynarza– może zadecydować , że nasz pies przeżyje. Dodatkowe informacje: Parvowirus psów powoduje obecnie najczęściej występujące dolegliwości chorobowe spowodowane zakażeniem u młodych psów. Parwowiroza jest wysoce zakaźną chorobą, która charakteryzuje się biegunką i wymiotami i jest wywoływana przez parwowirusa typ 2 (z podtypami) - CPV-2. Ciągłe szczepienie psów pomaga zapobiegać rozprzestrzenianiu tej choroby, lecz nadal są psy, które ulegają zakażeniu i giną z powodu Parwowirozy. CPV-2 potrafi przeżyć w każdym otoczeniu - na ubraniu, misce do karmienia, podłodze klatek około pięciu miesięcy w sprzyjających warunkach. Owady i gryzonie mogą być przenosicielami choroby, ponieważ Parwowirusy są odporne na niekorzystne wpływy środowiska zewnętrznego takie jak wysoka temperatura i kwasy. Poddany działaniu ultrafioletu i chloru Parwowirus ginie. Istotnym czynnikiem w przebiegu zakażenia jest obecność pasożytów w organizmie psa, właściciele kojarzą początek choroby z wymiotami z robakami. Zwykle czas inkubacji - od zetknięcia się z wirusem do wystąpienia objawów choroby - wynosi od siedmiu do czternastu dni, a aktywne wydzielanie wirusa w kale zaczyna się od trzeciego dnia po kontakcie, często przed objawami klinicznymi, zanika po około dwóch tygodniach od zakażenia. Objawy choroby są zróżnicowane, co do nasilenia i zagrożenia dla życia, w wielu przypadkach dorosłe psy po zetknięciu z wirusem nie wykazują objawów lub są one znikome. Większość zachorowań ma miejsce u psów młodszych w wieku do sześciu miesięcy a śmiertelność osiąga szczyt u szczeniąt około dwunastego tygodnia życia. Występują również znaczące różnice w przebiegu infekcji pomiędzy rasami. Najczęstszą postacią Parwowirozy jest zapalenie jelit, silne wymioty, biegunka,odwodnienie, ciemne krwiste odchody, brak łaknienia, chęć do picia – niestety nasilająca wymioty, w ciężkich przypadkach gorączka i obniżona liczba białych krwinek. Choroba potrafi rozwijać się błyskawicznie i powodować śmierć po dwóch dniach. Nie wszystkie przypadki krwawej biegunki z wymiotami są powodowane przez parwowirusa. Leczenie choroby jest nieskomplikowane i nakierowane na uzupełnianie płynów utraconych przez wymioty i biegunkę, co jest podstawowe dla przeżycia, najczęściej stosuje się dożylne podawanie elektrolitów,możliwe jest również podawanie podskórne i doustne w mniej groźnych przypadkach. Stosowanie antybiotyków ma zapobiegać wtórnym zakażeniom bakteryjnym, ważne są również leki przeciwwymiotne i przeciw spożywania pokarmów jest ważnym elementem terapii, uszkodzony nabłonek jelit ma szanse zregenerować się. Szczepionki przeciw parwowirozie zawierają atenuowanego (zmodyfikowanego, osłabionego żywego wirusa), który pobudza produkcję przeciwciał odpornościowych nie powodując choroby . Problemem w szczepieniu jest obecność przeciwciał matczynych, które szczenięta pobierają w pierwszych dniach życia z mlekiem (siarą) - przeciwciała matczyne osłabiają efekt szczepionkowego wirusa wiążąc się z nim (neutralizują rozpoznane zagrożenie) Kiedy matczyne przeciwciała znikają z krwi szczenięcia można mówić o skutecznym szczepieniu i właśnie ten okres jest najgroźniejszy w życiu szczeniąt – kiedy poziom matczynych przeciwciał jest za niski do obrony a za wysoki dla zadziałania szczepionki. Stąd powstały programy szczepień wczesnych powodujące eliminację przeciwciał matczynych i przyspieszające wytwarzanie odporności czynnej u szczeniąt w wieku od dwunastego do szesnastego tygodnia życia. Darek Pankrac Po chorobie... Przebycie parwowirozy bardzo często sprawia, że przewód pokarmowy psa jeszcze przez dłuższy czas po wyleczeniu jest bardzo delikatny i nie funkcjonuje prawidłowo. Wirusy choroby powodują w ścianach jelit poważne uszkodzenia, zaburzając przebiegające w nich procesy trawienia i wchłaniania. Psy, które przechorowały parwowirozę podczas powrotu do zdrowia powinny być karmione niewielkimi porcjami dietetycznych pokarmów. Bardzo stopniowo i dopiero po całkowitym wyleczeniu wprowadza się do ich jadłospisu ciężko strawne produkty (kości, mleko, jaja). U wyleczonych psów należy przede wszystkim stosować często i regularnie preparaty przeciwrobacze, które zapobiegają dodatkowemu osłabianiu jelit przez pasożyty. To właśnie one są częstą przyczyną przewlekłych i nawracających biegunek. Po wykluczeniu parazytoz można założyć, że niektóre z podawanych suce pokarmów są przez nią źle tolerowane i wywołują biegunki. Proponuję przez pewien czas wykluczyć z jej diety kości, a kaszę i makaron zastąpić ryżem. Przy braku poprawy warto będzie spróbować gotowych diet weterynaryjnych, zalecanych u psów z wrażliwym przewodem pokarmowym. Riwana Antczak, Arakdiusz Silny Opracowanie drugie: Parwowiroza jest często spotykaną chorobą zakaźną psów. Najczęściej dotyczy zwierząt młodych, ale może też dotyczyć dorosłych i starych nie zaszczepionych psów. Jest wywoływana przez parwowirus (CPV-2), który atakuje m. in. komórki krypt jelitowych, szpiku kostnego, mięśnia sercowego oraz tkankę limfatyczną. Występowanie i drogi zakażenia: Najczęściej chorują psy młode (do 6 mies.) oraz starsze (8-12 lat), a także inne, u których wystąpiło przejściowe osłabienie odporności. Zaobserwowano większą wrażliwość na zakażenie parwowirusem u rottweilerów, dobermanów, pitbullterierów, owczarków niemieckich i labradorów. Do zakażenia może dojść drogą pokarmową, np. przez zanieczyszczoną kałem karmę lub wodę oraz przez bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem lub ozdrowieńcem. Objawy: Objawy pojawiają się w 7-14 dni po zakażeniu. Stąd często właściciele szczeniąt kupionych na giełdach lub wystawach z pierwszymi objawami choroby spotykają się kilka dni po zakupie. Pierwszym objawem choroby jest biegunka i/lub wymioty. Biegunka najczęściej zawiera przetrawioną krew, stąd jej charakterystyczny, nieprzyjemny zapach oraz brunatne zabarwienie. Temperatura ciała może być podwyższona (do 41,5oC) lub obniżona. Pies jest obolały, apatyczny i osłabiony, nie interesuje się jedzeniem. W badaniach krwi stwierdza się znaczne obniżenie białych krwinek (tzw. leukopenia). Bardzo groźnym dla życia następstwem biegunki i wymiotów jest odwodnienie, dlatego należy jak najszybciej nawodnić chorego psiaka. W końcowym stadium parwowirozy może wystąpić żółtaczka oraz DIC (zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego). Możliwa jest również postać sercowa parwowirozy, ostatnio, ze względu na szeroko stosowane szczepienia, rzadziej spotykana. Rozpoznanie: Podejrzewać chorobę należy u każdego szczeniaka kupionego w dużych skupiskach zwierząt, szczepionego tuż przed sprzedażą, nie szczepionego lub nie odrobaczonego (u zwierząt zarobaczonych szczepionki nie dają odpowiedniej odporności), u którego wystąpi biegunka lub wymioty. Jeżeli biegunka zawiera krew, należy chorobę traktować bardzo poważnie i jak najszybciej udać się do lekarza weterynarii! Dla życia zwierzęcia każda godzina zwłoki może być groźna! W ocenie stanu pacjenta pomagają badania krwi - morfologia oraz badania biochemiczne. Potwierdzeniem rozpoznania są badania serologiczne, wykonywane z surowicy lub z kału chorego zwierzęcia. Leczenie: Odpowiednie nawodnienie (w oparciu o objawy i badania krwi) - najlepiej dożylne, u bardzo młodych szczenią może być doszpikowe. Podaje się płyny wieloelektrolitowe (najlepiej płyn Ringera z mleczanami), a w przypadku hipoglikemii również glukozę. Surowica odpornościowa, leki podnoszące odporność Całkowita głodówka przez 24-48 godzin! Potem - według zaleceń lekarza. Najczęściej wprowadzamy w małych ilościach gotowe karmy dietetyczne (np. Eukanuba Veterinary Diet Intestinal Puppy lub Royal Canin Intestinal Diet). Leki przeciwwymiotne (np. metoklopramid) i przeciwbiegunkowe Antybiotyki - stosowane są osłonowo, ponieważ zniszczona błona śluzowa jelit oraz osłabiona odporność organizmu predysponuja do wtórnych zakażeń bakteryjnych. Leczenie wspomagające - witaminy, preparaty usprawniające pracę wątroby Leki, których nie wolno stosować: Glikokortykosteroidy - osłabiają mechanizmy obronne organizmu. Wyjątkowo można stosować w przypadku wystąpienia wstrząsu. Leki przeciwkrwotoczne - mogą wywołać zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) Leki doustne - przez pierwsze 24-48 godzin oraz gdy występują wymioty Rokowanie: Procent przeżywających psów zależy od zjadliwości wirusa, poziomu odporności zwierzęcia oraz od intensywności opieki lekarskiej. Przy intensywnym leczeniu przeżywa nawet do 80-90% psów, jeżeli dołączą się powikłania, śmiertelność może sięgać nawet 100%. Profilaktyka: Profilaktyka parwowirozy polega na regularnym stosowaniu szczepień ochronnych. Szczepienie szczeniąt: I szczepienie - w wieku 6 tyg. II szczepienie - w wieku 9 tyg. III szczepienie - w wieku 12 tyg. u ras szczególnie wrażliwych zaleca się dodatkowe szczepienie w wieku 15-16 tyg. Szczepienie psów dorosłych: Szczepienia przypominające wykonuje się co roku U suk hodowlanych - dodatkowe szczepienie 2 tyg. przed kryciem (zwiększona ilość przeciwciał przekazywana szczeniętom) UWAGA!!! Psy, które przechorowały parwowirozę należy izolować od od innych, zdrowych psów przez co najmniej 1 tydzień od całkowitego wyleczenia Maja Ingarden Mój pies, prawie 14-letni, który mieszka na dworze dostał wylewu. Budę ma ocieplaną w środku wyścielone, ale mrozy były coraz groźniejsze i chcieliśmy wziąć ja do domu. Pies zaczął się przewracać, no typowe objawy dla wylewu, więc zadzwoniliśmy do lekarza, on od razu, że taki stary pies to trzeba będzie uśpić, ale nie zgodziłem się na to. Mimo że ma już swoje lata, biega wolniej, słyszy słabo, widzi gorzej, to nadal bardzo dobry pies, któremu formy pozazdrościć mogłoby sporo młodszych. Lekarz przyjechał, stwierdził, że to wylew i że wydawało mu się, że pies gorzej wyglądać musi jak na swoje lata. Weterynarz był w środę, dał jej jakieś zastrzyki (nie wiem jakie), które należy dawać co dwa dni, zostały jej jeszcze na jutro i środę. Pies cały czas znajduje się w piwnicy, gdzie ma ciepło, wydaje się smutny, że musi tam siedzieć, odżywa dopiero, gdy wychodzi na dwór. Już dzisiaj nawet lekko biegała, ale dalej potykała się, przy potrząsaniu głową traciła równowagę i prawie przewracała. Nie za bardzo chce jeść, chociaż przed chwilą zjadła i to dość dużo, co mi poprawiło nastrój. Zastanawiam się co dalej, bo zastrzyki się kończą, a weterynarz nie przewidział chyba nic innego, a wydaje mi się, że to chyba nie wystarczy. Ile pies dochodzi do siebie po takim wylewie? Moja suczka to stafford. Dobrze by było poprosić lekarza o tabletki o nazwie Karsivan (chociaż na miesiąc), codziennie podawać 2 tabletki witaminy b1, można poprosić lekarza o receptę na lek w ampułkach do podawania pod skórę (zastrzyki mogą robić Państwo sami) o nazwie Nivalin - również podawać przez około miesiąc czasu, nie wiem jakie leki otrzymuje Państwa psiak, ale napewno potrzebny jest przez pierwszy tydzień antybiotyk, równoczeście trzeba prowadzić terapię sterydową - lekarz może podać środek który działa 7 dni lub zalecić przyjmowanie leku doustnie - np. Encorton. Pozdrawiam Chciałabym opisać przypadek mojego psa, bo może ktoś z was miał z pupilem ten sam problem. Moja suka mieszaniec lat 14 leczona wcześniej encortonem z powodu zwyrodnienia biodra (odstawiony po ok. tygodni, bo źle znosiła), nagle straciła siły. Przez nagle mam na myśli kilka minut. Przestała reagować, miała drgawki, ledwo oczy otwierała, nos chłodny mokry. Pomyślałam, że to jej koniec. W końcu na ludzkie ma już 96 lat. Z psa pełnego werwy nagle zgasła. Nie chciała jeść, nie reagowała na zabawki. Tylko drgawki i półprzytomna. Przyjechała do mnie mama. Oczywiście obie płakałyśmy. Pies jednak nie zdechł i postanowiłam zawieźć ją do innego miasta, w którym się leczyła u ortopedy, bo on ją od kilku miesięcy prowadził. Zrobił jej badanie krwi (wyniki jutro), RTG klatki piersiowej, żeby zobaczyć czy nie ma płynu. Pies niesamowicie walczył przy RTG jak to ona, także siły miała. Rozkręciła się w stresie i normalnie chodziła. Z powodu podejrzenia zasłabnięcia (serce) dostała furosemid i jakiś lek nasercowy dla psów (nie pamiętam nazwy, bo tata chciał, żeby na noc u nich została i to rodzice mają leki) i była znowu jak dętka. Władzy w łapach nie miała, przewalała się tylko z boku na bok. Nie mogliśmy jej podać leku, bo nic nie chciała jeść. Potem jednak zjadła mięso i podaliśmy jej lek i dalej śpi. Osłuchowo serce bez zmian. Czy ktoś spotkał się z czymś takim? Czytałam na innym forum (nie jestem tam zalogowana), że to zdarzało się wielu, także młodym psom. Psy te nie jadły i nie ruszały się przez kilka dni i nagle ożywały. Ludzie pisali o podejrzeniu babeszjozy a moja miała parę razy w życiu kleszcze, co zgłosiłam lekarzowi podczas dzisiejszej wizyty. Powiedziałam także, że zdarzało jej się odkąd brała steryd, że co jakiś czas miewa gorący nos i dyszy co trwa z 10 minut i mija. Teraz nie wiem, czy to po sterydzie, czy może coś odkleszczowego daje o sobie znać a jak wiadomo może ono dawać także objawy zapalenia stawów. Lekarz jednak rozpoznał na zdjęciach RTG (wklejam poniżej) zwyrodnienie. Na pewno nie zatruła się żadną chemią. Nie było wcale także gorąco a wcześniej nie miała wydolnościowych problemów. Czy to po prostu starość czy coś jej innego doskwiera? ... =1&theater ... =1&theater ... =1&theater Czym objawia się niewydolność nerek u psa, jakie są jej przyczyny i do jakich schorzeń może doprowadzić? I czy mocznica u psa jest groźna? Zapraszam do artykułu! Każdy właściciel swojego psa chce, aby jego pupil był zdrowy i aktywny przez całe swoje życie. Pamiętamy o regularnej profilaktyce (szczepienia, odrobaczania, ochrona przed pasożytami zewnętrznymi), odpowiednio zbilansowanej diecie, regularnych spacerach i oczywiście o nieograniczonej dawce miłości. Równie ważne są także regularne badania krwi i moczu. Mocno zachęcam wszystkich opiekunów do regularnego kontrolowania krwi swoich pupili – przynajmniej raz w roku. W szczególności dotyczy to psów powyżej 5 roku życia. Niektóre choroby są bardzo podstępne, a ich objawy zaczynają być widoczne dopiero w wysokim stopniu zaawansowania. Przykładem może być przewlekła niewydolność nerek u psa, która daje objawy bardzo późno, kiedy nerki są już zniszczone nawet w 75%. Rola nerek w organizmie Nerki psa są narządem parzystym. Oprócz wytwarzania moczu, podstawowe ich zadanie polega na oczyszczaniu krwi ze szkodliwych produktów przemiany materii. Kolejne funkcje nerek to: utrzymywanie właściwego stężenia płynów i składników mineralnych w organizmie, utrzymywanie prawidłowego odczynu pH moczu, utrzymywanie prawidłowego ciśnienia krwi, wchłanianie zwrotne, wytwarzanie erytropoetyny – hormonu odpowiedzialnego za produkcję erytrocytów, regulacja równowagi kwasowo-zasadowej przez wstrzymywanie bądź wydalanie jonów wodorowych, wydalanie końcowych produktów przemian białkowych, produkcję czynnej formy witaminy D. Co to jest niewydolność nerek? Niewydolność nerek u psa pojawia się, kiedy około 75% narządu przestaje pełnić swoją funkcję. Szkodliwe produkty przemiany materii są gromadzone, powodując ciężkie zatrucie całego organizmu. Mocznica u psa, inaczej uremia (łac. uraemia), to zespół objawów spowodowany krańcowym upośledzeniem funkcji nerek. Dochodzi do szeregu zaburzeń, które dotyczą całego organizmu i praktycznie wszystkich jego narządów. Niewydolność nerek u psa dzielimy na postać ostrą i przewlekłą. Ostra niewydolność nerek u psa Ostra niewydolność nerek to stan nagły. Dochodzi do niego zaledwie w ciągu kilku godzin lub dni od zadziałania czynnika wywołującego. Ostra niewydolność nerek u psa może pojawić się w wyniku nagłego obniżenia ciśnienia krwi (wstrząs, alergia, niewydolność serca, udar cieplny), przy silnych wymiotach i biegunkach, zapaleniu trzustki. Czynnikiem wywołującym ostrą niewydolność nerek mogą być także toksyny, takie jak metale ciężkie, niektóre leki oraz infekcje bakteryjne. W przypadku większości przyczyn wywołane uszkodzenie nerek jest odwracalne, jeśli zostanie natychmiast zastosowane leczenie. Przewlekła niewydolność nerek u psa Na przewlekłą niewydolność nerek zapadają najczęściej psy powyżej 8 roku życia. Przewlekła niewydolność nerek może się rozwijać na podłożu rozmaitych schorzeń, między innymi: idiopatycznego zapalenia tkanki śródmiąższowej nerek, amyloidozy, leptospirozy, babeszjozy, chorób nowotworowych nerek, hiperkalcemii, ostrego zapalenia nerek, zakażeń bakteryjnych, urazów, niewydolności serca i wielu innych. Niektóre rasy są predysponowane do wystąpienia tej choroby, takie rasy jak: Cocker spaniel, Shar pei, Lhasa apso, Shih tzu, angielski foxhound, norweski elkhund, alaskan malamut, sznaucer miniaturowy, pudel, doberman, rottweiler, Soft-coated wheaten terier, Golden retriever, Bull terier, Cairn terier, Beagle, owczarek niemiecki, berneński pies pasterski, samojed. Przy ostrej niewydolności nerek objawy są nagłe. Może pojawić się silne osłabienie, biegunka, wymioty, drastyczny spadek ilości wydalanego moczu lub jego całkowite zatrzymanie. Inne objawy to spowolnienie pracy serca, drgawki, utrudnione oddychanie, zapach z pyska podobny do woni moczu, owrzodzenie jamy ustnej i języka. Ostra niewydolność nerek u psa to stan zagrażający życiu naszego pupila. Przy wyżej opisanych objawach trzeba szybko zgłosić się do najbliższego lekarza weterynarii. Przy przewlekłej niewydolności nerek objawy pojawiają się stopniowo. Pierwsze, jakie możemy zauważyć u naszego psa, to większa ilość pobieranej wody, większa ilość wydalanego moczu. Psy mogą stać się smutne, osłabione, tracić na wadze. Z powodu postępującego odwodnienia sierść robi się matowa, a skóra mniej elastyczna. Z czasem może dochodzić do wymiotów, biegunek, brzydkiego zapachu z jamy ustnej. Zachowanie psa chorego na nerki może być także odmienne – jego koordynacja ruchowa może być zaburzona. Mocznica u psa – leczenie Przewlekła niewydolność nerek u psa jest chorobą nieuleczalną. Niestety nie da się przywrócić funkcji nefronom, które zostały już uszkodzone. Można jedynie wspomagać organizm, spowalniając dalszy postęp choroby i niejako trzymać ją w ryzach. Leczenie jest różne w przypadku niewydolności ostrej i przewlekłej. W obu przypadkach bardzo ważne są kroplówki, które oczyszczają organizm z toksycznego mocznika. Dodatkowo stosuje się leki przeciwwymiotne (wysoki poziom mocznika powoduje mdłości), przeciwbólowe (wysoki poziom mocznika powoduje ból), leki wychwytujące fosfor i podnoszące poziom potasu (przy niewydolności nerek bardzo często dochodzi do nadmiernego gromadzenia się fosforu i niedoborów potasu). Przy przewlekłej niewydolności bardzo często potrzebne są także leki obniżające ciśnienie, wspomagające apetyt, a także zwiększające poziom czerwonych krwinek w organizmie. Odpowiednie leczenie wdraża zawsze lekarz weterynarii na podstawie wyników badań krwi, moczu i stanu psiego pacjenta. Niewydolność nerek u psa – dieta Karma dla psa z niewydolnością nerek powinna charakteryzować się kilkoma cechami. Po pierwsze – musi być odpowiednio zbilansowana. Po drugie musi zawierać obniżony poziom białka i fosforu. Po trzecie powinna być smaczna, ponieważ przy niewydolności nerek bardzo często psy nie mają w ogóle ochoty na jedzenie. Kolejną cechą karmy nerkowej jest ochrona układu naczyniowego, gdzie wybrane składniki odżywcze mają za zadanie wspieranie filtracji w nerkach. Ważna jest także odpowiednia zawartość przeciwutleniaczy: kombinacja syntetycznych przeciwutleniaczy pomaga chronić komórki organizmu przed agresywnym działaniem produktów przemiany materii; wspierają mechanizmy obronne organizmu i zapobiegają przedwczesnemu starzeniu się komórek. Chore nerki u psa. Jak ochronić pupila? Jeśli chcemy uchronić naszego psa przed niewydolnością nerek, musimy dbać o jego dietę. Warto karmić psy gotowymi, zbilansowanymi karmami. Jeśli mamy psa seniora, powinniśmy przejść na karmę odpowiednią do jego wieku. Dlaczego? Karmy z linii senior mają obniżony poziom białka, dzięki czemu chronione są właśnie nerki. Ważne jest także regularne badanie moczu i krwi swojego psa. Czasami pies może nie wykazywać żadnych objawów toczącej się już choroby, natomiast pewne odchylenia od normy możemy zauważyć w obrazie krwi czy moczu. Jeśli zauważysz jakiekolwiek niepokojące objawy, takie jak większa ilość wypijanej wody czy oddawanego moczu – zgłoś się do lekarza weterynarii. Pamiętaj także o bezpieczeństwie Twojego pupila. Wiele niebezpiecznych substancji czy trucizn może doprowadzić do ostrej niewydolności nerek. Choroby nerek. Kilka słów na koniec Niewydolność nerek daje bardzo różne objawy, czasami są one mało charakterystyczne. Warto regularnie odwiedzać lekarza weterynarii i zgłaszać się na wizyty kontrolne. Istotne jest badanie krwi i moczu naszych zwierząt, szczególnie często po 5 roku życia. Przewlekła niewydolność nerek jest chorobą nieuleczalną. Jednak odpowiednio wcześnie postawiona diagnoza i współpraca z lekarzem weterynarii, pozwala na wydłużenie życia psa o kilka lat.

udar u starego psa